نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 7

سکوتِ اتاقِ کوچکِ اجاره‌ای، تنها صدای خش‌خشِ کاغذِ طراحی را تحمل می‌کرد. رها قلم را زمین گذاشت و به طرحِ روی میز خیره شد؛ جلدِ کتابِ نخستینِ او، آزاد از دست‌اندازهای زندگیِ مشترک. نفسِ عمیقی کشید. این‌بار، خطوطِ دستِ خودِ او بودند، نه بازتابِ انتظارِ دیگری.

زنگِ در به صدا درآمد. نامه‌ای بدونِ امضا روی زمین افتاده بود. دست‌خطِ ترانه بود. «ببخشید که دیر فهمیدم،» نوشته بود. رها با کنجکاوی پاکت را باز کرد. داخلش، علاوه بر یک یادداشتِ کوتاه، کلیدیِ کوچکِ فلزی بود. کلیدِ کشویِ قدیمیِ کارگاهِ نقاشیِ رها که سال‌ها پیش رها شده بود. کلیدِ قفلِ نشده‌ی رویایِ فراموش‌شده‌ی خودش.