پیامِ ناخوانده

عصر جمعه بود و نور خورشید به کج‌ومعوج از لای پرده‌های توری واحد مسکونیِ «علی» عبور می‌کرد و روی فرش‌های طرح‌دار اتاق نشیمن می‌رقصید. علی مردی چهل‌وسه‌ساله بود که تازه یاد گرفته بود چگونه با گوشی هوشمندش نجنگد. ماه‌ها پیش، وقتی نوه‌اش برایش یک تبلت هدیه داد، علی با ترس و لرز آن را پذیرفته بود، اما حالا، پس از چندین جلسه آموزش صبورانه توسط نوه‌اش، کم‌کم اعتمادبه‌نفسش را بازیافته بود. او عاشق این بود که بتواند عکس‌های گل‌های باغچه‌اش را بگیرد و برای خواهرش در شهرستان بفرستد، بدون اینکه نیاز باشد از کسی کمک بخواهد.

همسایه طبقه پایین، آقای «رضا»، مردی بود که علی همیشه او را در راهرو با چهره‌ای جدی و چهره‌ای غبارگرفته می‌دید. رضا بازنشسته معلم ریاضی بود و معتقد بود که سکوت، بهترین همسایگی است. علی همیشه فکر می‌کرد رضا از او بدش می‌آید، شاید به این خاطر که علی گاهی بلند بلند با تلفن صحبت می‌کرد یا صدای تلویزیون را کمی بالاتر از حد مجاز می‌گذاشت. این تصور، یک سایه‌ی سنگین بر رابطه‌ی دو نفره انداخته بود و هر دو، بدون اینکه جرأت ورود به دنیای دیگری را داشته باشند، در انزوای مشترک زندگی می‌کردند.

روز سه‌شنبه، علی تصمیم گرفت برای اصلاح رابطه، یک اقدام کوچک انجام دهد. او یاد گرفته بود که می‌تواند پیام‌های صوتی بفرستد. فکر کرد: «یک پیام کوتاه، محترمانه، برای عذرخواهی بابت صدای تلویزیون هفته‌ی پیش. این یخ را آب می‌کند.» او دکمه‌ی ضبط را در برنامه‌ی پیام‌رسان محلی نگه داشت و شروع به صحبت کرد.

«سلام آقای رضا، وقتتون بخیر. من علی هستم، همسایه‌ی بالا. خواستم بگم اگر صدای تلویزیونم اذیت کرد، متاسفم. امیدوارم حالتون خوب باشه.»

اما درست در لحظه‌ی پایان جمله، صدای ناگهانی بوق ماشین از بیرون پنجره علی را پراند. دستش لرزید و دکمه‌ی رها کردن (Release) را دیرتر از موعد رها کرد. سه ثانیه‌ی اضافی ضبط شد. در آن سه ثانیه، علی که گیج شده بود، به جای قطع کردن، ناخودآگاه زمزمه کرد: «... خدا کنه ناراحت نشده باشه...» و سپس سکوت کرد.

پیام ارسال شد. علی که از ترسِ شنیدنِ پاسخِ سرد، گوشی را روی مبل انداخته بود، به سمت پنجره رفت. خیابان خلوت بود. هیچ واکنشی از سمت طبقه پایین دیده نمی‌شد. ساعت‌ها گذشت. علی عصبی بود. آیا آن سه ثانیه‌ی اضافی تفسیر بدی داشت؟ آیا رضا فکر کرد او ترحم می‌کند؟ یا شاید فکر کرد او مسخره‌اش می‌کند؟ ذهن علی شروع به ساختن سناریوهای فاجعه‌بار کرد. او حتی فکر کرد شاید بهتر بود گوشی را خاموش کند و به خانه نرود، اما این کار غیرممکن بود.

شب شد. علی با اضطراب در خواب می‌چرخید. صبح چهارشنبه، وقتی از خواب بیدار شد، اولین کاری که کرد چک کردن گوشی بود. هیچ پیامی. نه جواب، نه عصبانیت. فقط سکوت. این سکوت برای علی از هر فریادی ترسناک‌تر بود. او احساس می‌کرد دیواری شیشه‌ای بین آن‌ها بلند شده و او پشت آن دیوار، تنها و فریاد می‌زند اما کسی صدایش را نمی‌شنود.

ظهر همان روز، صدای زنگ در شنیده شد. علی با قلبی که تندتند می‌زد، در را باز کرد. رضا آنجا ایستاده بود. چهره‌اش همان‌قدر جدی بود، اما دستش یک ظرف کوچک پلاستیکی را گرفته بود. داخل ظرف، کیک‌های خانگیِ کوچک بود.

علی خشکش زد. «سلام... بله؟»

رضا نگاهش کرد، نفس عمیقی کشید و گفت: «پیامت رو شنیدم.»

علی احساس کرد خون از صورتش پرید. «آره... اون سه ثانیه‌ی آخر... اشتباهی ضبط شد. می‌خوام اگه ناراحت شدید، عذر بخوام. اصلاً قصد نداشتم...»

رضا دستش را بالا آورد تا علی ادامه ندهد. لبخند محوی، اولین لبخند واقعی‌ای که علی سال‌ها بود روی صورتش می‌دید، نقش بست. «علی جان، من معلم ریاضی بودم. یاد گرفتم که نباید فقط به اعداد نگاه کرد، بلکه باید به سیاق جمله هم توجه کرد. اون سه ثانیه‌ی آخر، صداش رو می‌شنیدی؟»

علی سرش را تکان داد و گفت: «آره... گفتم خدا کنه ناراحت نشدی.»

رضا گفت: «من صدای لرزش صدات رو شنیدم. صدای نگرانی رو. نه ترحم، نه طعنه. نگرانی برای من. من هم همسایه‌ی تنهایی دارم، علی. همسرم سال پیش رفت. بچه‌ها هم دورند. من هم منتظر بودم کسی صدای من رو بشنوه، حتی اگر با صدای لرزان بود.»

رضا ظرف کیک را جلوتر برد و گفت: «این رو خودم درست کردم. گفتم شاید تو هم تشنه‌ی یک مکالمه‌ی واقعی باشی، نه یک پیامِ آماده. تکنولوژی گاهی وقتا به ما اجازه میده حرف بزنیم، اما فراموش می‌کنیم که پشت هر صفحه، یک آدم با دلش هست که ممکنه بترسه. منم ترسیده بودم. فکر کردم شاید داری با من شوخی می‌کنی.»

علی احساس سبکی عجیبی کرد. انگار آن دیوار شیشه‌ای با یک ضربه‌ی کوچک شکست. او کیک را گرفت و گفت: «بیا داخل؟ چای دم کردم. نه از اون چای‌های آماده، خودم دم می‌کنم.»

رضا وارد واحد شد. آن روز، آن‌ها ساعت‌ها درباره‌ی هیچ چیز مهمی صحبت نکردند. درباره‌ی آب‌وهوا، درباره‌ی گربه‌ی خیابانی که رضا می‌دید، درباره‌ی گل‌هایی که علی در گلدان‌هایش پرورش می‌داد. گوشی‌هایشان روی میز بود و خاموش. تکنولوژی که قرار بود باعث سوءتفاهم شود، در نهایت فقط ابزارِ شروعِ یک گفت‌وگو بود. آن سه ثانیه‌ی اشتباه، پل شد، نه دیوار.

عصر آن روز، وقتی رضا به خانه‌اش برگشت، علی از پنجره نگاه کرد. رضا ایستاده بود و به آسمان نگاه می‌کرد. علی لبخندی زد و گوشی‌اش را برداشت. این بار، بدون ترس، یک پیام متنی ساده نوشت: «ممنون برای کیک. هفته دیگه کیک تو رو می‌خوام.» و دکمه‌ی ارسال را فشار داد. این بار، لرزشی در دستش نبود. فقط امید بود.»