نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 6

نور مهتابی کافه بر صورتِ سامان افتاده بود. او دیگر بهانه‌ی تنهایی یا سردرگمی نداشت. چشمانش خسته بود، اما صداش صریق: «بله، رابطه‌ی عاطفی شکل گرفت. نمی‌خواهم توجیه کنم، فقط می‌خواهم بدانی حقیقت چیست.» کلمات مثل سنگ روی سینه‌ی رها فرود آمدند. اما این بار، رها گریه نکرد. نه از سرِ بی‌احساسی، بلکه از سرِ خستگی از بازی‌های ذهنی. او کلیدِ دربِ عقبِ کافه را که سال‌ها نمادِ اعتمادِ مشترکشان بود، روی پیشخوانِ چوبی گذاشت. صدای برخورد فلز با چوب، صدایِ پایانِ یک دوران بود. «من به وعده‌ی آشتی نیاز ندارم،» گفت رها و چشمانش را بست. «فقط یک هفته فاصله می‌خواهم. نه برای فکر کردن به تو، برای فکر کردن به خودم.» سامان دستش را دراز کرد، اما رها عقب رفت. کلید روی میز ماند، مثلِ آخرین حقیقتِ بی‌پرده‌ی آن شب.