نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 5

نامه‌ی دوم روی میز چوبی کافه افتاده بود، درست در کنار فنجان سردِ چایِ سامان. رها آن را برداشت. کلمات ساده بودند، اما بارِ سنگینِ «رفتن» را حمل می‌کردند. وعده‌ی سفری که قرار بود هفته‌ی بعد برگزار شود، حالا در مقابلِ این کاغذِ خیانت، پوچ و مسخره به نظر می‌رسید. سامان دیر رسید، با عذرخواهیِ همیشگی و چهره‌ای که سعی می‌کرد نگران باشد. رها به او نگاه کرد، اما دیگر آن نگاهِ معصومِ سال‌های پیش را نداشت. او به جای پرسیدنِ «چرا»، دستش را دراز کرد و زیپِ چمدانِ کوچکش را که گوشه‌ی سالن باز گذاشته بود، کشید. صدایِ تیزِ زیپ، سکوتِ کافه را شکست. سامان خشکش زد. رها لباس‌ها را با آرامشی ترسناک تا کرد. این بار، او منتظرِ توضیح نبود. او فقط می‌رفت.