نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 4

نور کم‌جانِ کافه بر صورتِ ترانه افتاده بود. او شیشه‌ها را می‌پاک می‌کرد، اما صدایش لرزید: «دل‌بستگی شکل گرفت رها. اما نه آن‌طور که فکر می‌کنی.» نگاهش را دزدید. رها احساس کرد فریب خورده است. این اعتراف ناقص بود، مثل نصفِ یک دروغ. «نامه‌ی دوم کجاست؟» پرسید رها. ترانه خشکش زد. «آن را گم کردم. فکر می‌کردم سوخته.» اما رها می‌دانست ترانه دروغ می‌گوید. آن نامه وعده‌ی رفتن بود، نه ماندن. رها چمدانش را باز کرد. این بار به جای پرسیدن، شروع به بستن وسایل کرد. صدای زیپ، بلندتر از فریادِ سامان بود.