اتاق هفت و ساعت خاموش؛ داستان معمای قتل؛ قسمت 6

نادر با چهره‌ای درهم‌کشیده، سر تکان داد و گفت: «من از این فروش پنهانی هیچ خبری نداشتم. سهم بهرام بدون رضایت من واگذار شده است.» این جمله مانند برفی بود که بر آتش شک مینا می‌نشست، اما نه برای نادر، که برای بهرام.

مینا به یاد آورد که نادر از «زنگ» شنیده بود. «شما گفتید صدای زنگی شنیدید. فکر می‌کردم مربوط به ساعت است.» نادر تکانی داد: «نه، ساعت که خاموش است. صدای زنگ، متعلق به در ورودی بود. کسی پشت در ایستاده بود.»

سکوت سنگینی اتاق هفت را فرا گرفت. اگر زنگ متعلق به در بود، پس چرا بهرام ساعت مرگ را بر اساس ساعت دیواری تخمین زده بود؟ تناقضی دیگر، لایه‌ای دیگر از حقیقت را نمایان می‌کرد. مینا به چهره‌ی بهرام خیره شد. او هنوز در حال بازی با لیوان چای بود، اما عرق سردی بر پیشانی‌اش نشسته بود.