نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت؛ قسمت 1: نامه‌های کافه باران؛ داستان عشق و خیانت

سکوت سنگینی کافه را فرا گرفته بود. رها، با دستان خسته، آخرین میزها را جمع می‌کرد که چیزی در لایه‌ی زیرین دفترچه‌ی صورتحساب تکان خورد. یک پاکت ساده، بدون تمبر، با دست‌خطی که به‌خوبی می‌شناخت: خطِ سامان. ضربان قلبش تندتر شد. آیا نامه‌ای عاشقانه برای خودش بود؟ با احتیاط پاکت را باز کرد. کلمات آشنا بودند، اما لحنشان غریب؛ پر از جزئیاتی که رها نمی‌دانست و واژه‌هایی که به «تو»یِ دیگری اشاره داشت. چشمانش روی خط پایانی گیر کرد. نامِ گیرنده با جوهر محو یا شاید با اراده‌ای عمدی، کمرنگ شده بود. تنها یک حرف اولِ ناخوانا باقی مانده بود. رها نگاهش را از کاغذ گرفت و به پنجره‌ی تاریک کافه دوخت. صدای باران روی شیشه، تنها هم‌صدای او در این شب بلند بود. این نامه برای او نبود، اما چرا با خطِ همسرش نوشته شده بود؟