اتاق هفت و ساعت خاموش؛ داستان معمای قتل؛ قسمت 3

نادر با صدایی لرزان، گوشی موبایلش را روی میز چوبی گذاشت. صفحه نمایش روشن بود و نام «سارا» در آن می‌درخشید. «دیشب ساعت سه و چهل دقیقه، زنگ زد. صدایش را شنیدم، نه ساعت را.» مینا نفس عمیقی کشید و فشار از روی شانه‌هایش برداشته شد. پس آن دقت زمانی، توهم یا حیله نبود؛ حقیقتی ساده و انسانی بود.

اما آرامش لحظه‌ای بود. مینا در حالی که نادر درگیر تماس بود، نگاهش به گوشه‌ای از میز افتاد. لایه‌ای از کاغذهای قدیمی کنار رختخواب تا خورده بود. با احتیاط آن را کنار زد. پاکتی کرم‌رنگ و بدون تمبر روی میز بود. روی آن با خط خوش و با جوهری تازه نوشته شده بود: «جناب کامران، پیشنهاد خرید...» مینا قلبش را فشرده حس کرد. کامران نه فقط قربانی، بلکه آخرین مانع بر سر راه معامله‌ای بود که کسی می‌خواست پنهان بماند.