اتاق هفت و ساعت خاموش؛ داستان معمای قتل؛ قسمت 1

صدای خش‌دار تلفن، آرامش صبحگاهی مهمان‌خانه «ساعت خاموش» را در مه‌آبادان شکست. مینا، پژوهشگر تاریخ، گوشی را گرفت و نام «کامران» را شنید؛ نامی که دیگر نفس نمی‌کشید. خبر قتل در اتاق هفت، مانند یخ در رگ‌هایش دوید. عجله کرد و به طبقه بالا رفت. راهرو سرد و ساکت بود. تنها چیزی که توجهش را جلب کرد، ساعت بزرگ دیواری بود که عقربه‌هایش برای همیشه روی ساعت سه بسته شده بودند. بی‌حرکت. بی‌صدا. در اتاق هفت، نادر، صاحب مهمان‌خانه، با چهره‌ای خاکستری ایستاده بود. مینا به سمت میز نزدیک شد. روی آن، روی کاغذ کاهی زرد، جمله‌ای با جوهر آبی تیره نوشته شده بود: «به ساعت اعتماد نکن.» مینا به ساعت خیره شد. چرا کامران این هشدار را داده بود؟ و چرا دقیقاً حالا که زمان همه‌چیز در آن لحظه یخ زده بود؟