عملیات بازگرداندن ماگِ گمشده

ساعت ده و پانزده دقیقه بود و سکوتی سنگین بر دفتر «نُقل‌و‌انقلاب دیجیتال» حاکم شده بود. سکوتی که معمولاً تنها در دو حالت برقرار می‌شد: وقتی سرور اصلی کرش کرده بود، یا وقتی مدیر مالی داشت لیست حقوق را مرور می‌کرد. اما امروز، هیچ‌کدام از این دو رخ نداده بود. بحران، کوچک‌تر، کثیف‌تر و عجیب‌تر از هر دو بود.

آرش، مدیر پروژه، با عینک ته‌استکانی‌اش که روی نوک بینی‌اش لیز می‌خورد، دور میز گرد جلسه چرخید. روی میز، لپ‌تاپ‌ها بسته بودند و قهوه‌ها سرد شده بودند. نگاه‌ها به سمت گوشه‌ای از اتاق دوخته شده بود که الان خالی بود. یا بهتر بگویم، جای خالی‌ای که باید پر می‌شد.

— ماگِ آبی! — آرش با صدایی که سعی می‌کرد آرام باشد اما لرزش خفیفی داشت، فریاد زد. — کجاست ماگ آبی؟ آن دوتایی که گفتید صبح برای استراحت کوتاه برداشتید؟

سارا، طراح گرافیک، که هنوز لپ‌تاپش را باز نگه داشته بود اما انگشتانش روی کیبورد خشک شده بود، سرش را بالا آورد. موهای مشکی‌اش که همیشه نامرتب به نظر می‌رسید، امروز شبیه لانه‌ی پرنده‌ای شده بود که طوفان از آن خارج شده باشد.

— من نگرفتمش، آقا آرش. من که داشتم پالت رنگی لوگوی جدید را تنظیم می‌کردم. چشم‌هایم می‌سوزید. گفتم بروم یه کم آب بخورم، ولی فقط لیوان یکبار مصرف برداشتم.

پیش از آنکه آرش بتواند پاسخ دهد، علی، حسابدار ارشد که همیشه بوی کاغذ کاهی و قهوه‌ی تلخ می‌داد، از پشت ستونی از فاکتورهای چاپ‌شده بیرون آمد. چشمانش گرد شده بود و دستمال کاغذی‌ای را که مچاله کرده بود، مثل توپ بیسبال در مشتش می‌چرخاند.

— من هم نه، — علی گفت و صدایش می‌لرزید. — من داشتم فاکتورهای ماه گذشته را دسته‌بندی می‌کردم. اگر ماگ آبی را دیده بودم، حتماً به خاطر آن طرح بامزه‌ی روی آن بود که نوشته بود «لطفاً به من حرف نزن تا قبل از ظهر حساب ندهم». من به آن حرف دادم. اما ماگ را ندیدم.

آرش نفس عمیقی کشید. این ماگ، فقط یک ماگ نبود. آن ماگ، هدیه‌ی تولد همسر آرش به او بود که سال قبل خریده بود. رویش با خط خوش نوشته شده بود: «به بهترین مدیر پروژه‌ی دنیا (از نظر همسرم)». اگر آن ماگ گم می‌شد، نه تنها پروژه‌ی جدید مشتریان «تک‌آب» به خطر می‌افتاد، بلکه جنگ داخلی در خانواده‌ی آرش شروع می‌شد. و آرش بدش می‌آمد وقتی در خانه و در محل کار تحت فشار باشد.

— خوب، — آرش گفت و عینکش را صاف کرد. — پس ما سه نفر هستیم. سه نفر که صبح با هم اینجا بودیم. کی آخرین بار ماگ را دید؟

سارا و علی همزمان به هم نگاه کردند. نگاه‌شان پر از شک بود.

— من فکر می‌کنم وقتی وارد شدم، — سارا گفت — ماگ روی میز علی بود. داشتی با آن قهوه می‌خوردی.

علی اخم کرد. — نه! من که از صبح اول روی فاکتورهایم تمرکز داشتم. ماگ روی میز سارا بود. داشتی با آن چای می‌خوردی.

سارا جیغ کوتاهی کشید. — من که چای نمی‌خورم! من قهوه می‌خورم. و قهوه‌ام را در لیوان یکبار مصرف می‌ریزم تا پلاستیک تولید نشود. این جزو اصول اخلاقی طراحی پایدار منه!

آرش سرش را با دستمال مالید. این شروع یک فاجعه بود. اگر آن‌ها نمی‌توانستند یک ماگ را پیدا کنند، چطور می‌توانستند بودجه‌ی میلیاردی پروژه‌ی مشتریان را مدیریت کنند؟

— خوب، — آرش گفت. — بیایید منطقی فکر کنیم. ماگ آبی، سرامیکی، با طرح متل. صبح ساعت نه وقتی وارد شدیم، کجا بود؟

علی فکر کرد. — ساعت نه؟ من ساعت ۸:۴۵ آمدم. ماگ روی میز مدیر بود. شما داشتید با آن صبحانه می‌خوردید.

آرش خشکش زد. — صبحانه؟ من صبحانه نمی‌خورم. من فقط قهوه می‌خورم.

— بله، — علی تأیید کرد. — قهوه‌ی صبحانه‌ات. ماگ آبی بود. بعد رفتی سر کلاس آنلاینِ مدیریت زمان. ماگ را روی میز گذاشتی. وقتی برگشتی، ساعت ده و نیم بود. ماگ نبود.

سارا به یاد آورد. — آره! من رفتی کلاس. من هم رفتم دستشویی. وقتی برگشتم، میزت خالی بود. فکر کردم شاید شسته باشی یا بردی خونه.

— من که بردم خونه نیستم! — آرش فریاد زد. — ماگ روی میزم بود. بعد رفتی کلاس. من برگشتم. ماگ نبود. پس کی برداشته؟

سکوت دوباره حاکم شد. این بار، سکوت پر از اتهام بود.

علی ناگهان ایستاد. — صبر کن! — گفت. — من یه چیزی یادم اومد. ساعت ده و بیست دقیقه، وقتی داشتم می‌رفتم دستشویی، دیدم که از کنار میزت رد می‌شم. یه چیزی توی سطل زباله‌ی کنار در بود که تکان می‌خورد.

آرش و سارا همزمان به سمت در نگاه کردند. سطل زباله‌ی بزرگ پلاستیکی که همیشه پر از کاغذهای باطله بود.

— سطل زباله؟ — آرش با وحشت پرسید. — ماگ توی سطل زباله بود؟

— نه، — علی گفت. — ولی دیدم که یه چیزی آبی رنگ توش بود. فکر کردم شاید یه لیوان خالی باشه. ولی بعد یادم رفت.

آرش، سارا و علی مثل سه سرباز در میدان جنگ، به سمت در دویدند. علی در سطل زباله را باز کرد. بوی بدمزه‌ی کاغذ کاهی و ته‌مانده‌ی قهوه‌ی خشک شده فضا را پر کرد. آرش دستش را درون سطل کثیف فرو کرد. انگشتانش سرد و لزج شدند. او چیزی را لمس کرد. سرامیک. صاف. گرد.

با سرعتی که از خود انتظار نداشت، دستش را بیرون کشید. ماگ آبی، با آن طرح متل بامزه، حالا پر از ته‌مانده‌ی ساندویچ هات‌داگ و دستمال کاغذی استفاده شده بود. روی آن نوشته بود: «به بهترین مدیر پروژه‌ی دنیا (از نظر همسرم)». اما الان نوشته بود: «به بهترین مدیر پروژه‌ی دنیا (از نظر سطل زباله)».

آرش ماگ را بیرون کشید. تمیز بود، اما بوی سطل زباله می‌داد. سارا خندید. یک خنده‌ی بلند و بی‌پروا که در دفتر همیشه ممنوع بود.

— خدای من! — سارا گفت و دستش را روی دهانش گذاشت. — ما برای یک ماگ کثیف شده، سه ساعت رو به روی هم ایستاده‌ایم و همدیگر را متهم می‌کنیم؟

علی هم خندید. — من فکر می‌کردم ماگ دزدیده شده. داشتم فکر می‌کردم شاید یکی از اون مشتری‌های سخت‌گیر اومده باشه و ماگ رو به عنوان کلید ورود به سیستم برده باشه!

آرش هم شروع به خندید. خنده‌ای که از ته دل بود. آن‌ها سه نفر بودند. مدیر پروژه‌ی استرس‌زاد، طراح گرافیکِ حساس به محیط زیست، و حسابدارِ وسواسی. و حالا، سه نفری که یک ماگ کثیف را از سطل زباله بیرون کشیده بودند.

— خوب، — آرش گفت و ماگ را زیر شیر آب برد. — پس ماگ پیدا شد. حالا باید تمیزش کنیم. و بعد... بعد باید ببینیم کی این کار رو کرده.

سارا خندید. — کسی نکرده آرش. ماگ خودش افتاده. یا شاید گربه‌ی همسایه از پنجره‌ی باز اومده و پرتش کرده تو سطل. یادت رفته پنجره رو ببندی؟

آرش مکث کرد. پنجره‌ی اتاق جلسه، که به پشت‌بام باز می‌شد، واقعاً نیمه‌باز بود. و روی لبه‌ی پنجره، ردی از گل و خاک بود.

— گربه؟ — آرش پرسید.

— بله، — علی گفت. — گربه‌ی سفیدِ همسایه. همیشه میاد اینجا. فکر می‌کنم گربه‌ی من بود. اسمش «پنبه» است. شاید گربه‌ی تو هم باشه.

آرش به سارا نگاه کرد. سارا به علی نگاه کرد. همه خندیدند. این بار، خنده‌شان آزاد بود. بدون ترس از بازخواست شدن. بدون ترس از گم شدن ماگ. فقط خنده‌ی سه نفر که فهمیده بودند بزرگترین بحران آن‌ها، یک اشتباه کوچک و یک گربه‌ی کنجکاو بوده است.

آرش ماگ را شست. تمیز شد. بوی صابون می‌داد. آن را روی میز گذاشت.

— حالا، — آرش گفت و لبخند زد. — بیایید بریم سراغ پروژه‌ی مشتریان. و دفعه‌ی بعد، اگر ماگ گم شد، اول پنجره رو چک کنیم.

و آن‌ها شروع به کار کردند. نه به عنوان سه غریبه که در یک دفتر کار می‌کنند، بلکه به عنوان سه هم‌تیمی که یک راز مشترک داشتند: رازی درباره‌ی یک ماگ، یک گربه، و یک خنده‌ی گروهی در ساعت ده و چهل دقیقه‌ی یک صبح معمولی.

پروژه‌ی «نقل‌وانقلاب دیجیتال» آن روز با تأخیر شروع شد، اما با انرژی‌ای شروع شد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت. و ماگ آبی، با آن طرح متل، حالا نه به عنوان هدیه‌ای از همسر، بلکه به عنوان یادگاری‌ای از یک روز عجیب، روی میز آرش قرار گرفت. و هر وقت کسی آن را می‌دید، یاد آن خنده‌ی گروهی می‌افتاد. و یاد آن گربه‌ی سفید. و یاد آن اینکه گاهی اوقات، بهترین راه حل برای مشکلات بزرگ، پیدا کردن یک ماگ گمشده در سطل زباله است.

و آرش فهمید که شاید مدیر پروژه‌ی بهتری باشد، نه به خاطر اینکه همه چیز را کنترل می‌کند، بلکه به خاطر اینکه می‌تواند با تیمش بخندد. حتی اگر آن خنده، بوی سطل زباله بدهد.