نامه‌ای گمشده در ایستگاهِ خیال

ساعت دیواری ایستگاه، زمان را بلعیده است
و سکوت، تنها مسافری است که همیشه باقی‌مانده.
سایه‌ی قطاری که هرگز نیامد،
روی نیمکت چوبیِ خیس از بارانِ فراموشی
نقش می‌بندد.

در میان بوته‌های یاسِ پژمرده،
کاغذی کاهی، با لبه‌های پوسیده از رطوبتِ خاطره
پنهان شده است.
خطوطی که جوهرشان با اشک باران محو شده،
نام مقصدی را فریاد می‌زنند که
در نقشه‌ی هیچ شهری ثبت نشده.

من اینجا می‌نشینم و به باد گوش می‌سپارم.
شاید صدای چرخ‌های آهنین،
پیامی باشد از دورترین نقطه‌ی رویا.
نامه‌ای که هرگز پست نشد،
هرگز خوانده نشد،
و هرگز پاسخی نیافت.

فقط بوی کاغذِ قدیمی و بارانِ بی‌پایان
میان انگشتانِ خیال‌پرسم می‌پیچد.
شاید نامه‌ای گمشده،
همین الان،
در حلقه‌ی دودیِ لوکوموتیوی که از افق محو شد،
به پرواز درآمده است.
و من، نگهبانِ این ایستگاهِ خاموش،
منتظرِ رسیدنِ خبری هستم
که هرگز نمی‌رسد.

اینجا زمان متوقف است.
اینجا فقط انتظار معنا دارد.
و من، با تمامِ وجود،
در آغوشِ سکوت،
نامه‌ای را می‌خوانم که
هیچ‌کس آن را ننوشت.