روایت‌های کارگران فولاد: میراثی از چکمه‌های ایمنی تا ستاره‌های یادبود

برای نسل‌ها، کوره‌های فولاد در جنوب شرق شیکاگو نه تنها منبع درآمد، بلکه سبک زندگی ده‌ها هزار خانواده را شکل می‌داد. کارخانه‌های غول‌پیکری مانند یو.اس. استیل، رپابلیک استیل و اینلند استیل که شبانه‌روزی و در سه شیفت فعال بودند، مواد اولیه‌ای را تولید می‌کردند که کشور را می‌ساختند. اما با کاهش تولیدات صنعتی در آمریکا، این کارخانه‌ها تعطیل شدند و از شیکاگو رفتند. در این میان، پروژه «آرشیو و روایت‌گری جنوب شرق شیکاگو» تلاش کرده است تا با استفاده از اشیای شخصی، تاریخچه این صنعت و جامعه محلی را زنده نگه دارد.

این پروژه آنلاین که توسط کریستین والی، رئیس برنامه انسان‌شناسی ام‌آی‌تی، و تیمی از انجمن تاریخی جنوب شرق شیکاگو توسعه یافته است، بیش از ۱۱۰۰ مورد از مجموعه موزه محلی را نمایش می‌دهد. این اشیاء شامل لباس، عکس‌ها، کراپ‌بوک‌ها، بریده‌های روزنامه و مواد تاریخ شفاهی است. والی معتقد است که مردم تاریخ را نه از طریق کتاب‌های متخصصان، بلکه از طریق داستان‌هایی که دور اشیای خانوادگی و عکس‌ها می‌سازند، تجربه می‌کنند. این پروژه با حمایت ام‌آی‌تی و بنیاد ملی علوم انسانی، از مفهوم «اشیای برانگیزاننده» شری ترکل استفاده می‌کند؛ اشیایی که طنین عمیقی دارند و ذهن را به حرکت درمی‌آورند.

یکی از داستان‌های برجسته، مربوط به کییتی کالواسینسکی مارکوویچ است. او که در سال ۱۹۱۳ در سن ۱۰ سالگی از لهستان به شیکاگو مهاجرت کرد، در جریان جنگ جهانی دوم و کمبود نیروی مردان، به عنوان جوشکار در بخش جنوبی یو.اس. استیل مشغول به کار شد. استودیوی وارنر برادرز او را در عکاسی‌هایی با سبک «روزیه جوشکار» به تصویر کشید و حتی قصد ساخت فیلمی درباره او را داشت. کلاه جوشکاری او که نام پنج برادرش که در ارتش خدمت می‌کردند بر آن حک شده است، یادآور فداکاری برادرش فرانک است که در جنگ کشته شد. مارکوویچ برخلاف بسیاری از زنان آمریکایی که پس از جنگ به زندگی خانگی بازگشتند، ۲۳ سال در این کارخانه جوشکاری کرد و در سال ۱۹۶۷ بازنشسته شد.

خطرناک بودن کار در فولادسازی نیز در این آرشیو به وضوح دیده می‌شود. کلاه ایمنی‌ای که حدود سال ۱۹۸۶ اهدا شده، همراه با بریده‌ای از آخرین تیر تولید شده در بخش جنوبی یو.اس. استیل که در سال ۱۹۹۲ تعطیل شد، نمادی از پایان یک دوران صنعتی طولانی است. اسناد نشان می‌دهند که اگرچه یو.اس. استیل در اوایل قرن بیستم کمیته ایمنی تشکیل داد و ۳۰۰۰ تغییر در عملیات پیشنهاد کرد، اما کارگران در مصاحبه‌های شفاهی از خطرات مداوم و حوادث وحشتناک صحبت می‌کنند. برخی روایات اولین شخص نشان می‌دهند که تا دهه ۱۹۶۰ نیز کارگران همچنان به طور منظم از کلاه ایمنی استفاده نمی‌کردند. این آرشیو با نمایش این اشیاء، نه تنها موفقیت‌های صنعتی، بلکه هزینه‌های انسانی و روانی تعطیلی کارخانه‌ها را که در کتاب «خروج صفر» والی نیز به تفصیل آمده است، به ثبت می‌رساند.