نغمه‌ی هم‌پیمانی در طوفان

در دلِ شبِ سیاه و بی‌پایان،
گام‌هایمان روی سنگ‌ریزه‌های سرد می‌لرزید،
اما دست‌هایمان، گره‌خورده به هم،
نقشه‌ای از نور می‌کشیدند.

ما، تیمی از سایه‌ها و امیدها،
در طوفانی که نه نام داشت و نه سرآغاز،
هر کدام تکه‌ای از پازلِ گمشده بودیم.
تو صدای زنگِ هشدار را می‌شنیدی،
من بوی بارانِ دور را،
و او، رنگِ آبیِ آسمانِ پس از طوفان را.

سخت بود. سنگین‌تر از آنکه کلمات توانِ گفتن داشته باشند.
اما در سکوتِ میانِ نَفَس‌ها،
رازِ دوام نهفته بود:
نه در قدرتِ بازو، که در هم‌آغوشیِ جان‌ها.

وقتی خورشیدِ خیال، از لای ابرهای واقعیت،
نخستین پرتوِ زردِ خود را فرود آورد،
ما دیگر تنها نبودیم.
ما، کوهی از اراده بودیم،
که ریشه در خاکِ مشترک داشت.

این داستانِ ما نیست،
که در کتاب‌های تاریخ ثبت شود،
بلکه آهنگی است که در خونِ مشترکمان جاریست.
به یاد داشته باش:
حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها،
اگر دست‌ها در هم باشند،
راه، همیشه روشن‌تر از آن است که فکرش را بکنی.

پس بیا، هم‌قدم شو با سایه‌ات،
تا که نور، معنای واقعیِ حضور را بیاموزد.