رقص نور در مه: هم‌نوایی خیال

در این شب که مه، رازهای شهر را می‌بلعد,
ما نه نامی داریم، نه نشانی از جغرافیا.
فقط نسیمی است که میان پنجره‌های بسته می‌پیچد,
و صدای قدم‌هایی که در خیابان‌های خالی می‌پیچد.

تیمی از سایه‌ها، در پسِ دیوارهای بلند,
دست‌هایشان را به هم می‌سپارند، نه برای گرفتن,
بلکه برای گرم نگه داشتنِ امیدِ سرد.
هر کدام تکه‌ای از پازلِ گمشده‌اند,
که وقتی کنار هم می‌آیند,
نقشه‌ای از روشنایی می‌سازند.

روز سخت است، و باران از ابرهای سنگین می‌بارد,
اما ما می‌دانیم که هر قطره، دانه‌ای از بارانِ امید است.
ما نمی‌توانیم طوفان را متوقف کنیم,
اما می‌توانیم چترهای خیالی‌مان را باز کنیم
و در زیر آن، آواز بخوانیم.

این همکاری، نه از جنس آهن است، نه از جنس سنگ.
از جنسِ نگاه‌هایی است که در هم گره می‌خورند,
و در سکوتِ شب، قوی‌تر از فریادها.
ما سایه‌ها هستیم، اما نور را می‌سازیم,
چون می‌دانیم که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها,
ستاره‌ها نیز منتظرند تا دیده شوند.

پس بیایید، دست در دستِ نامرئی‌ترین دوستانمان,
مسیری بسازیم از جنسِ نور و خیال,
تا وقتی صبح می‌شود,
ببینیم که چگونه مه کنار رفته است,
و ما، با هم، افق را نقاشی کرده‌ایم.