رقص نور در میان طوفان

آسمان، آن روز، سنگین‌تر از همیشه بود
و باد، نه از راهِ غرور، که از راهِ فرسودگی وزید
ما که تنها سایه‌هایی بودیم بر دیوارِ سردِ واقعیت
منتظرِ نشانه‌ای بودیم، حتی اگر آن نشانه، شکست می‌بود.

اما تو آمدی، با دستانی که نمی‌دانستند چگونه باید
و من، با قلبی که یاد گرفته بود چگونه باید خاموش بماند.
نه ما همدیگر را می‌شناختیم، نه مسیر را می‌دانستیم
فقط می‌دانستیم که ایستادن، مرگِ تدریجی است.

پس دست‌ها را در هم گره زدیم
نه از روی اجبار، که از روی اضطراریِ زیستن.
یک گره، نه برای بستنِ زخم‌ها، که برای باز کردنِ راه
و گره‌ی دیگر، نه برای محکم کردنِ ترس، که برای رها کردنِ امید.

روز دشوار بود، اما نه آن‌قدر که نور را ببلعد
و تیمِ خیالیِ ما، نه آن‌قدر که رویا را بشکند.
ما تنها بودیم، اما تنهایی‌مان زیبا بود
چون در آن، صدای نفس‌های مشترک، موسیقیِ زندگی می‌داد.

و وقتی طوفان گذشت
ما دیگر آن سایه‌های سرد نبودیم
ما نورِ خودمان بودیم
نوری که از شکافِ دیوارِ یخ‌زده‌ی روزهای سخت
به بیرون سرازیر شده بود
و جهان را، حتی برای لحظه‌ای، گرم می‌کرد.