رقص نور بر دیوارهای خاکستری

باد، بی‌رحمانه بر پنجره‌های شکسته می‌کوبید
و آسمان، رنگی از خاکستر و غم داشت
اما در آن اتاق کوچک، گرمای دست‌ها
داستان دیگری روایت می‌کرد.

ما چهار نفر بودیم، غریبه‌هایی در هم
که سرنوشت، آن‌ها را به این میز گرد آورده بود
یکی با قلم، دیگری با کلمات
سومی با سکوت و چهارمی با لبخند.

وقتی ایده‌ها، مثل طوفان در سر می‌چرخیدند
و یأس، سایه‌ای سنگین بر شانه‌ها می‌نشست
ما به جای فریاد، به هم تکیه کردیم
هر کدام تکه‌ای از پازل گمشده بودیم.

نور چراغ مطالعه، مثل ستاره‌ای در شب
روی کاغذها می‌رقصید و سایه‌ها را می‌بُرد
ما یاد گرفتیم که تنهایی، افسون‌زده می‌شود
وقتی چندین قلب، برای یک ضرب واحد می‌تپند.

باران که تمام شد، پرنده‌ای از کاغذ
بال گشود و به سوی افق پرواز کرد
ما فهمیدیم که سختی‌ها، دیوار نیستند
پله‌هایی‌اند برای رسیدن به اوج
و همکاری، کلیدی است که درهای بسته را می‌گشاید.

امروز، خورشید از پشت ابرها می‌تابد
و ما، با قلب‌هایی پر از امید
به استقبال فردا می‌رویم
نه به عنوان غریبه‌ها، بلکه به عنوان خانواده‌ای از رویاها.