سمفونی باران و قهوه‌ی سرد

باران از چند ساعت پیش شروع شده بود، نه آن‌طور که در فیلم‌ها می‌بینیم، با رعد و برق و هیاهو؛ بلکه آرام، پیوسته و خسته‌کننده. قطرات روی شیشه‌ی پنجره‌ی اتاق نشیمن می‌خوردند و ردی شفاف از خود به جا می‌گذاشتند، انگار که آسمان می‌خواست حرف‌های ناگفته‌اش را روی شیشه بنویسد. مریم روی مبل چرمی قدیمی، همان مبل‌ای که بوی خاک باران‌خورده و کاغذهای کهنه می‌داد، نشسته بود. دستش دور فنجان سفالی حلقه کرده بود، اما قهوه‌ای که تازه دم کرده بود، حالا سرد شده بود. او به آن نگاه می‌کرد، به لایه‌ی نازکی که روی سطح مایع تیره تشکیل شده بود و به آینه‌ی وارونه‌ای که سقف اتاق را در خود نشان می‌داد.

سه روزی می‌شد که مریم تصمیم گرفته بود خانه را ترک نکند. نه افسردگی بود و نه بی‌حوصلگی؛ بیشتر شبیه یک توقف اجباری در میان شلوغی روزمره بود. شهر بیرون، با ترافیک سنگین خیابان‌های اصلی و صدای بوق ماشین‌ها، به نظر می‌رسید که با سرعتی غیرمنطقی می‌دود، اما داخل این اتاق کوچک در طبقه‌ی سوم یک آپارتمان قدیمی در شمال شهر، زمان به کندی و با ریتم باران می‌گذشت.

نگاهش به کتابی افتاد که روی میز عسلی کنار مبل باز مانده بود. صفحه‌ی ۱۴۲. جمله‌ی ناتمامی که دیروز تا آنجا خوانده بود: «و او فهمید که رها کردن، به معنای فراموش کردن نیست، بلکه به معنای پذیرش این است که بعضی چیزها دیگر مال ما نیستند.» مریم لبخند کمرنگی زد. جمله‌ای کلیشه‌ای، اما در این لحظه، دقیق‌ترین توصیفی که از حال درونی‌اش بود.

یاد آن روز افتاد. روزی که تصمیم گرفته بود به آن سفر برود. سفری که قرار بود فرار باشد، اما به جای آن، به او پاسخ داد. او فکر می‌کرد با رفتن به جایی دور، از صدای افکارش فرار خواهد کرد. اما صداها، مثل سایه‌ها، هر جا می‌رفتی دنبالت می‌آمدند. باران در آن شهر دیگر هم می‌بارید، اما صدایش متفاوت بود. اینجا، صدای باران روی شیروانی‌های مسی خانه‌های قدیمی، نغمه‌ای آشنا بود. آنجا، صدای باران روی سقف فلزی چادر کمپینگ، تنها و ترسناک به نظر می‌رسید.

مریم فنجان را روی میز گذاشت و بلند شد. پاهایش بعد از ساعت‌ها نشستن، کمی گزگز می‌کردند. به آشپزخانه رفت. یخچال باز بود، داخلش خالی بود، جز یک شیشه‌ی آبلیمو و چند تخم‌مرغ. خنده‌اش گرفت. این خلأ کوچک، بوی آزادی می‌داد. آزادیِ نخریدن، نپختن، و نداشتن مسئولیت در قبال غذای فاسد شدنی.

به پشت بام رفت. درِ پشتی با صدای جیرجیر مشخصی باز شد. بوی نم و خاک خیس مشامش را پر کرد. از پله‌های فلزی زنگ‌زده بالا رفت. پشت بام، شهر زیر پایش پهن شده بود. نورهای نارنجی چراغ‌های خیابان در چاله‌های آب جمع شده‌ی بام همسایه‌ها می‌درخشیدند. ابرها پایین‌تر از همیشه به نظر می‌رسیدند، گویی می‌خواهند شهر را در آغوش بگیرند.

در این ارتفاع، صدای شهر کم‌رنگ‌تر می‌شد. فقط صدای باران و وزش باد بود. مریم دستش را به لبه‌ی دیوار کشید. سنگ‌های سرد بودند. او همیشه فکر می‌کرد تنهایی، فقدان کسی است. کسی که نباشد. کسی که نباشد تا حرف بزند، تا بخندد، تا دستش را بگیرد. اما حالا، در این غروب بارانی، احساس می‌کرد تنهایی، حضور خودش است. حضور تمامِ تجربه‌هایش، تمامِ انتخاب‌هایش، تمامِ لحظاتِ خوب و بدی که او را ساخته بودند. تنهایی، خالی نبود. تنهایی، پر بود. پر از سکوتی که نیاز به تفسیر نداشت.

یاد حرف‌های مادربزرگش افتاد. زنی که تمام عمرش را در این شهر گذرانده بود و هرگز سفر نرفته بود. مادربزرگش می‌گفت: «خانه، جایی نیست که در آن زندگی می‌کنی، جایی است که در آن گوش می‌دهی.» مریم همیشه این حرف را مسخره می‌کرد. گوش دادن به چه چیزی؟ به صدای تیک‌تاک ساعت؟ به صدای تلویزیون همسایه؟ اما حالا، در این باران، متوجه می‌شد که گوش دادن، یعنی توجه کردن به جزئیات. به صدای قطراتی که روی گلدان‌های خشکیده‌ی پشت بام می‌خوردند. به بوی خاک که از لای درزهای دیوار بالا می‌آمد. به ضربان قلبش که با ریتم باران هماهنگ می‌شد.

یک گربه‌ی سیاه از روی دیوار همسایه پرید و روی لبه‌ی پشت بام نشست. به مریم نگاه کرد. چشمانش زرد و درخشان بودند. مریم آرام دستش را دراز کرد. گربه‌ی وحشی، چند ثانیه مکث کرد، سپس با احتیاط نزدیک شد و سرش را به دست مریم مالید. گرمای کوچک بدنش، در سرمای باران، حسی ناگهانی از صمیمیت در سینه‌ی مریم بیدار کرد. این موجود کوچک، قضاوتش نمی‌کرد. از او نمی‌خواست که قوی باشد، یا موفق، یا خوشحال. فقط بود. و بودن، کافی بود.

مریم به آسمان نگاه کرد. ابرها کمی کنار رفته بودند و ستاره‌ای نایاب، از لای شکاف‌های ابرها می‌درخشید. نه درخشان و نه پرنور، اما ثابت. مثل یک چراغ راهنما در مه. او فهمید که منتظر چه چیزی بوده است. منتظر پاسخ نبود. منتظر پایان نبود. منتظر روشنایی نبود. او منتظر بود تا بپذیرد که تاریکی، بخشی از شب است، و شب، بخشی از زندگی.

به داخل خانه برگشت. فنجان قهوه‌ی سرد هنوز روی میز بود. آن را برداشت و در سینک ریخت. بعد، چای کیسه‌ای انداخت و آب جوش روی آن ریخت. بوی برگ‌های چای، فضای اتاق را عوض کرد. گرم‌تر، زنده‌تر. روی مبل نشست، پتوی نازکی روی پاهایش انداخت و کتاب را برداشت. این بار، جمله‌ی ناتمام را کامل نکرد. به جای آن، از خط بعدی شروع کرد. داستان ادامه داشت. زندگی هم ادامه داشت. و مریم، برای اولین بار بعد از مدت‌ها، احساس می‌کرد که در جریان است، نه در برابر جریان.

باران همچنان می‌بارید. اما حالا، صدایش دیگر خسته‌کننده نبود. صدای موسیقیِ سکوت بود. موسیقیِ بودن در اینجا، در این لحظه، با این فنجان چای داغ و این گربه‌ی خیالی در ذهنش که آرام روی شانه‌هایش خوابیده بود. او نیازی نداشت که فردا را برنامه‌ریزی کند. نیازی نداشت که بداند چه خواهد شد. کافی بود که امروز را، با تمام ابهامات و زیبایی‌هایش، تجربه کند.

شام را هم نخورد. گرسنگی‌اش با آرامشی که در رگ‌هایش جریان داشت، ساکت شده بود. به جای آن، به صدای باران گوش داد. هر قطره، یک نُت بود. و کل باران، یک سمفونی بود. سمفونیِ پایان یک فصل، و شروع فصلی دیگر. فصلی که شاید هنوز نمی‌دانست نامش چیست، اما می‌دانست که مال اوست. و این، کافی بود.