نامه‌ای گمشده در ایستگاه خیال

ایستگاهی که ساعتش همیشه روی پنج و نیم قفل است،
جایی که باد، بوی بارانِ نرفته را می‌آورد.
من اینجا ایستاده‌ام، نه برای رسیدن،
که برای گم شدن در پیچ و خمِ سکوت.

نامه‌ای گم شده، نه در صندوق پستِ فراموش‌شده،
که در لابه‌لایِ خطوطِ دستِ کسی که دیگر نمی‌نویسد.
کاغذش زرد شده، نه از پیری،
که از خورشیدی که هرگز بر آن تابیده است.

کلماتش محو شده‌اند، مثل ردِ پایِ گنجشک بر برفِ تازه.
هیچ نامی نیست، فقط اثرِ انگشتی که
دستِ خود را بر رویِ سردیِ شیشه کشیده است.
شهر دورِ ما، با نورِ زردِ چراغ‌هایش،
تنها تماشاچیِ این صحنه‌ی بی‌پایان است.

شاید نامه هرگز نوشته نشده باشد،
شاید فقط آرزویِ گفتنی بوده در گلو.
و ایستگاه، فقط میزبانی‌ست برایِ
سفرهایی که هیچ‌گاه آغاز نمی‌شوند.

من نامه را برمی‌دارم، نه برای خواندن،
که برای شنیدنِ صدایِ نفسِ کاغذ.
و می‌دانم که در این شهرِ خیالی،
همه چیزِ گمشده، بخشی ازِ خانه است.

باد می‌وزد، کاغذ تکان می‌خورد،
و من می‌فهمم که انتظار،
زیباترین فرمِ بودن در خلوتِ توست.