سنگ‌های مارپیچ و تاریخچه حیات: روایتی از پاتاگونیا تا سیارک بنو

در یک بعدازظهر دسامبر، راوی داستان به پاتاگونیا سفر کرد. او با کوله‌پشتی آبی بزرگ و نسخه‌ای دوزبانه از اشعار عاشقانه پابلو نرودا، وارد این منطقه شد. هدف او در آن سفر، آزمون کردن مرزهای شخصی‌اش در لحظه‌ای بود که قلبش شکسته بود، هرچند او تأکید می‌کند که قلب به معنای فیزیکی هرگز نمی‌شکند. به محض پیاده شدن از هواپیما، کوه‌های آند مانند تخت‌های سنگی خدایان در برابرش ظاهر شدند. برف بر قله‌ها نشسته بود و دریاچه یخچالی به رنگ آبی اورانوس می‌درخشید. مقیاس عظیم این طبیعت آنقدر بزرگ بود که فرد احساس می‌کرد دیگر یک انسان نیست، بلکه ذره‌ای غبار در چشم ابدیت است. درختان دیگر درخت نبودند، بلکه فرشی از خزه بودند که تا لبه آب امتداد داشتند.

او برای آزمون مرزهای خود، به پیاده‌روی در جاده‌ای خاکی رفت که به دلیل خشکی زیاد، شبیه به منظره‌ای ماه‌مانند بود. ابرهای گرد و غبار از خودروها بلند می‌شدند. او چشمانش را بست و به ستون‌های آفرینش، آن عکس معروف تلسکوپ فضایی هابل از سحابی عقاب، فکر کرد؛ جایی که گاز و غبار همزمان در حال آفرینش ستاره‌های جدید هستند و توسط نور ستاره‌های نوزاد مصرف می‌شوند. ناگهان، بدون هشدار، آسمان به رنگ فولادی درآمد و بارانی سرد و بی‌امان شروع به باریدن کرد. این باران تمام شب و روز بعد را در بر گرفت.

وقتی نتوانست در خانه بماند، تمام لباس‌هایش را روی هم پوشید و با کاپشن بارانی که دو سایز کوچک‌تر بود، دوباره به بیرون رفت. وقتی به خیابان قدم گذاشت، دید که همه چیز تغییر کرده است. گرد و غبار شسته شده بود و فرش سنگ‌های براق و درخشان نمایان شده بود. در میان این سنگ‌ها، سنگی متفاوت با سایه‌های سبز مارپیچ، شبیه به پوست خزنده‌ای نادر، توجهش را جلب کرد. او این رویداد را معجزه‌ای می‌دانست؛ معجزه چیزهایی که برای بقا ضروری نیستند، مانند موسیقی یا عشق، اما به زندگی معنا می‌بخشند.

او به دیتابیس زمین‌شناسی مراجعه کرد و فهمید این سنگ «سرپانتین» نام دارد. سرپانتین نه تنها به خاطر زیبایی، بلکه به خاطر منشأ آن خاص است. این سنگ در کف اقیانوس، در دودکش‌های هیدروترمال در امتداد ridges اقیانوسی میانی شکل می‌گیرد؛ جایی که احتمالاً حیات بر روی زمین آغاز شده است. تحت دما و فشار شدید، آب چهار ماده معدنی را فشرده کرده و به سنگ دگرگونی تبدیل می‌کند که ترکیب آن‌ها این رنگ سبز خیره‌کننده را ایجاد می‌کند. راوی در آن لحظه، در بالای کوهی عظیم، تکه‌ای کوچک از کف جهان را در دست داشت؛ سوغاتی زیبا از آغاز حیات و یادآوری روشن اینکه زمان جهان‌ها را می‌سازد و دوباره می‌سازد.

حدود یک هفته بعد، خبری شگفت‌انگیز دریافت کرد. ناسا برای حدود یک دهه، سیارک بنو را مطالعه می‌کرد. بنو خورشید را در فاصله یکصد میلیون مایلی از آن، بین مریخ و مشتری، به دور می‌زند و هر شش سال یکبار به زمین نزدیک می‌شود. این یکی از اولین سیارک‌هایی بود که نمونه‌های گرد و غبار و سنگ آن جمع‌آوری و به زمین بازگردانده شد. ترکیب معدنی بنو عمدتاً از سرپانتین تشکیل شده بود. این سنگ نه تنها تمام اسیدهای آمینه ضروری برای DNA و RNA، بلکه فسفات‌های محلول در آب را در خود داشت؛ بنیان‌های بیوشیمیایی برای تمام حیات شناخته شده بر روی زمین.

نکته حیرت‌انگیز این است که چون سیارک جو ندارد، هیچ آب مایعی نمی‌تواند به سطح آن بچسبد، اما سرپانتین برای شکل‌گیری به آب نیاز دارد. بنابراین، بنو باید تکه‌ای از یک جهان آبی باشد که در مناطق بیرونی منظومه شمسی در جهان نوزاد شکل گرفته است، زمانی که بلوک‌های سازنده حیات همان‌طور که ما می‌شناسیم، در حال ساختن بودند. این سنگ، قطعه‌ای بزرگ از سرپانتین است که تاریخ تکاملی کل جهان را در خود کدگذاری کرده است.