دانشگاه‌های بی مسئولیت

ارسال توسط: شبکه دلنوشته های من تاریخ ارسال: ۲۳ خرداد ۱۳۹۷ دسته بندی: اجتماعی نظرات: 7 بازدید: 24

سایت دانشگاه ملبورن را نگاه کنید!
می‌گوید من یک engaging university هستم که نسبت به حل مسائل ایالت که اصلی‌ترین آن آب است، تعهد دارم. می‌گوید در ده سال گذشته چقدر روی آب ایالت کار کرده‌ام و دستاوردهای آن چه بوده است.

در کدام سایت دانشگاه‌های ایران یک بیانیه محلی داریم که گفته باشد نسبت به این استان و شهرستان و این مردم متعهد هستم و این کارها را برای بهبود این وضعیت انجام داده‌ام؟ در کدامیک از مدل‌های ما برای تخصیص گرنت، کار کردن برای مردم محلی یک شاخص بوده است؟ مثلا اگر یک استاد در جمع مردم محلی سخنرانی کرد تا آنها را نسبت به یک پدیده ناخوشایند آگاه کند، یا اگر کسی در دانشگاه مازندارن برای احیای تالاب‌ها و یا نجات پرندگان مهاجر کار کرد، آیا در نظام آموزشی و پژوهشی ما امتیاز دارد؟ یا اینکه می‌گوییم بهتر بود که به جای این کارها دو تا مقاله می‌نوشت؟ دانشگاهی که تعداد اعضای هیات علمی آن از هزار تا می‌رسد به دو هزارتا، و تعداد دانشجویانش از شش هزار تا می‌شود ده هزار تا، ولی فقر و آسیب در محیط محلی آن افزایش پیدا می‌کند این دانشگاه بی‌مسئولیت است.

اگر یک استاد در یک سمن (NGO) برای بهبود کسب و کارهای محلی کار کرد امتیاز دارد؟ یا اینکه می‌گوییم انگشتت را بگذار روی این دستگاه تا مشخص شود که صبح چه وقت آمده‌اید و غروب چه وقت رفته‌اید؟

اگر از فردا صبح همه اساتید دانشگاه‌های ما برای شش ماه سر کار نروند، اجتماع محلی احساس نمی‌کند چیزی کم شده است؛ در حالی که اگر نانواها یک روز این کار را بکنند همه متوجه می‌شوند. چراکه پرداختن به ماموریت‌های محلی در نظام دانشگاهی ما تعریف نشده است. آیا دانشگاه محل گفتگو و مراجعه رسانه‌ها، فعالان مدنی، احزاب سیاسی، شرکت‌های خصوصی، اتاق بازرگانی و ... است؟ یا اینکه بدون نیاز به دانشگاه کارشان را پیش می‌برند و حداکثر از بین اساتید یکی دو نفر را یارگیری می‌کنند؟ شأن حضور دانشگاه در محل به صرف افراد است یا به خاطر شأن حقوقی و سازمانی آن؟

در جایی که دانشکده کشاورزی داریم و در همانجا بیشترین مصرف کود و سم را هم داریم، و ابتلا به سرطان گوارش حاصل از آن هم زیاد است، این دانشکده کاندیدای بی‌مسئولیتی است. در جایی ریزگرد داریم و در سی سال گذشته، در پایان‌نامه‌ها، مقاله‌ها، طرح‌های پژوهشی، و رشته‌های دانشگاه محلی آن، اثری از ریزگرد نیست. این دانشگاه فکر کرده است که فقط باید مقاله تولید کند تا نرخ رشد مقالات بین‌المللی ما در ژورنال‌های ISI افزایش پیدا کند. باید به مسئولیت اجتماعی چنین دانشگاهی شک کرد.

مدل ارزیابی دانشگاه‌های ما می‌تواند تغییر کند. نپرسیم چند مقاله به چند زبان نوشته‌اید، بپرسیم چقدر موثر بوده‌اید؟ اجتماع محلی فقط درد مسائل را درک می‌کند، این دانشگاه است که باید مسأله را شناسایی کند و راهکار ارائه دهد. هدف نهایی دانشگاه، در کنار تعهدات جهانی و ملی، ارتقا کیفیت زندگی شهروندان است.

📝 محمدفاضلی
فرهیختگان/عصرایران
0
9


پربیننده ترین ویدئوها اجتماعی
03:49
۰۱ خرداد ۱۳۹۷ | 1 نظر | 80 مشاهده
سما ص    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
20

nikta shadi    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
20

Yasaman    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
۲۰

انا    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
باران جان دانشگاه و مدرکهای الکی شده یه الزام برای بیشتر خانواده ها درحالی که واقعا خیلی هاش ضرورتی ندارد و صرفا هدر دادن هزینه هاست ...بطور مثال جوانهای زیادی میشناسم که برای فرار از سربازی یا بصرف مشغولیت میرن دانشگاه و اونم از نوع ازادش درحالی که همون هزینه ها میتونست سرمایه شروع یک کار جدید براشون باشه شاید اغراق نباشه اگر بگم 70 درصد مدارک صادره صرفا یک تکه کاغذه ....

HOUSAIN    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
20

باران    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
سلام انا جون واقعا عالی بود البته خانه از پای بست ویران است به دانشجو بیچاره چی یاد میدهند نه استاد دانش درستی دارد نه سرفصل دروس مناسبند که دانشگاه بخواهد مشکلات منطقه خودش را رفع کند صرفا طوطی وار مطالب تئوری یه دانشجو داده میشود در بعد عمل هیچ...

nader    ۲۳ خرداد ۱۳۹۷
20



محبوب ترین مقالات اجتماعی
بازدید: 2180
نظرات: 116
0
262
بازدید: 3418
نظرات: 84
0
224
بازدید: 1683
نظرات: 64
0
211