تفاوت آموزش و پرورش ایران و ژاپن !!!!

ارسال توسط: میلاد 7 تاریخ ارسال: ۲۸ آبان ۱۳۹۲ دسته بندی: تحصیل و یادگیری نظرات: 3 بازدید: 8748

در ژاپن مساحت هر كلاس عادي 74 مترمربع است. مساحت مدرسه‌ي 6 كلاسه 10 هزار مترمربع و مساحت يك مدرسه‌ي 12 كلاسه 16 هزار متر مربع است. هر مدرسه‌ي ابتدايي داراي اتاق تكثير ، اتاق بهداشت ، اتاق موسيقي ، سالن غذاخوري ، سالن ورزش و استخر سر پوشيده و زمين چمن است.

در سال 1986بيش از 95 درصد مدارس داراي سالن ورزش با مساحت حداقل 800 متر و حدود 81 درصد مدارس ابتدايي و 70 درصد مدارس متوسطه داراي استخر سر پوشيده بوده است. مدارس ژاپن داراي امكانات كافي در بخش سمعي بصري هستند. در سال 1989 ميلادي (1368 شمسي) حدود 99 درصد مدارس داراي تلويزيون ، اورهد و ويدئو بوده‌اند. در سال 1998 به طور متوسط هر مدرسه‌ي ابتدايي 10 رايانه داشت. اين تعداد براي مدارس متوسطه بيشتر است. در سال 1992 بيش از 99 درصد دانش‌آموزان ابتدايي و 82 در صد دانش‌آموزان مدارس متوسطه ناهار دريافت مي‌كردند.

آموزش در مدارس ژاپن

ساعت حضور دانش‌آموزان در مدارس 44 ساعت در هفته است و ازساعت 8 صبح تا 4 عصر به صورت پيوسته ادامه دارد. دانش‌آموزان ابتدايي 22 ساعت و متوسطه 16 ساعت را در كلاس درس سپري مي‌كنند و بقيه‌ي ساعات با برنامه‌هايي مانند فعاليت‌هاي گروهي ، جشن‌ها و ناهار و استراحت سپري مي‌شود. (دانش‌آموزان مدارس ابتدايي ايران 24 ساعت و در مقاطع راهنمايي و متوسطه 33 يا 36 ساعت به مدرسه مي‌روند كه تقريباً تمام اين ساعات در كلاس سپري مي‌شود) هر سال تحصيلي 240 روزاست. (سال تحصيلي در ايران كمتر از 180 روز است) در مدارس ابتدايي به ايجاد محيطي شاداب ، جذاب ، دوستانه و با نشاط ، بيشتر از آموختن مسائل علمي تاكيد شده است. معلمان عقيده دارند دانش‌آموزان اين مقطع براي يادگيري علم به مدرسه نمي‌آيند بلكه هدف از مدرسه ديدار دوستان است. در مدارس ابتدايي به بازي ، كار دستي ، موسيقي و خانه‌داري (آشپزي و خياطي و نظافت) توجه بسيار مي‌شود. اين گونه برنامه‌ها يك سوم اوقات دانش‌آموزان را به خود اختصاص مي‌دهد. دانش‌آموزان مدارس ژاپن از همان كلاس اول ابتدايي در برنامه‌اي با عنوان به سوي كار ، به يادگيري و انجام حرفه‌هايي مانند زراعت و صنعت مي‌پردازند.

در مطالعات “تيمز” كه در باره‌ي پيشرفت تحصيلي بيش از 40 كشور جهان و در درس‌هاي رياضي و علوم تجربي انجام گرفته است ، ژاپن در اين 2 درس و در تمام مقاطع سني بين 3 كشور اول بوده و ايران به همراهي كلمبيا و آفريقاي جنوبي در انتهاي جدول قرار دارند. هم‌چنين “پروفسور وزرا وگل” « ezra vogel » استاد دانشگاه هاروارد در تحقيقات خود به اين نتيجه دست يافت كه دانش‌آموزان ژاپني كه دوره‌ي ابتدايي را در كشور آمريكا گذرانده‌اند هنگام بازگشت به كشور خود از همسالان خود در درس‌هاي رياضي و علوم عقب‌ترند.

يادگيري در طول زندگي

يكي از برنامه‌هاي مدارس ژاپن اجراي برنامه‌هاي يادگيري در همه‌ي زندگي است. در حقيقت يادگيري در تمام عمر به اندازه‌ي آموزش و پرورش رسمي اهميت دارد. شعار آنها اين است “هر فرد در هر جا و هر زمان بايد بياموزد”. ايجاد مراكز دانشگاهي مكاتبه‌اي ، مدارس شبانه و دانشگاه سيما براي اين منظور فعاليت مي‌كند.

در زیر بعضی ویژگی‌های مدارس دوره‌ي ابتدایی و راهنمایی ژاپن را می‌خوانیم:

- به دانش‌آموز نمره داده نمی‌شود و هیچ دانش‌آموزی مردود نخواهد شد. نمره ، ابزاری برای کنترل نیست و مربی واقعا پرورش دهنده است.

- کار گروهی مبنای آموزش است. کلوپ‌ها و گروه‌های مختلف در مدارس فعال هستند و دانش‌آموز در گروه‌های مختلف عضو می‌شود و انجام کار جمعی را می‌آموزد.

- آموزشِ مسئولیت‌پذیری با دادن مسئولیت‌های کوچک به کودکان مثل پرورش یک گل و وادار كردن او جهت پاسخ‌گویی نسبت به این مسئولیت.

- هزینه‌ي آموزش در تمام مدارس روستاها و شهرها یکسان است.

- در ژاپن ، سرایدار وجود ندارد و وظیفه‌ي تمیز نگه داشتن مدارس حتی سرویس‌های بهداشتی به صورت گروهی به دانش‌آموزان سپرده می‌شود.

- در مدارس ژاپن ، گروه‌های ویژه‌ای مثل شاگرد اول‌ها ، با استعدادها ، پیشتازان و فرزانگان وجود ندارد. همه می‌توانند در اردوها و برنامه‌های مختلف شرکت کنند.

- همه‌ي دانش‌آموزان با هر شکل و قیافه و وضعیت مالی و استعداد در هر جای کشور (پایتخت و شهر و روستا) به طور یکسان آموزش می‌بینند و مدارس تیزهوشان یا مدارس ویژه وجود ندارد.

- در ژاپن استعدادها شناسایی می‌شود و بعد از دوره‌ي راهنمایی تفکیک‌ها صورت می‌گیرد. به کسی به خاطر یک استعداد خاص نسبت به دیگران بهای خاصی داده نمی‌شود ، چون هر کدام از دانش‌آموزان در زمینه‌ي خاصی استعداد دارند.

- در مدارس ژاپن ، شادی و سر و صدا و جنجال موج می‌زند و کسی با چوب و کتک و فحش و تشر مانع از خوشحالی و جیغ و داد و تحرک بچه‌ها نمی‌شود.

- برنامه‌های ویژه‌ای برای شاد نگهداشتن دانش‌آموزان در مدارس ژاپن در نظر گرفته می‌شود.

- ژاپنی‌ها اصلا از خرج کردن برای تجهیز مدارس ابایی ندارند و بودجه‌های هنگفتی صرف تجهیز مدارس به کتابخانه ، آزمایشگاه ، زمین بازی ، وسایل ورزشی ، استخر شنا ، سالن نمایش ، وسائل سمعی و بصری و حتی گلخانه می‌كنند.

حال شما نظام تربیتی ایران را در نظر بگیرید که:

- نمره ملاک اصلی است.

- هیچ دو مدرسه‌ای مثل هم نیستند.

- تفاوت مدارس شهر و روستا ، از زمین تا آسمان است.

- کافی است دانش‌آموزی نمرات خوبی داشته باشد تا به عنوان گل سر سبد مدرسه انتخاب شود.

- یک دانش‌آموز به دلیل كسب نمرات خوب ، حق شرکت در تمام اردوها را دارد و فلان دانش‌آموز دیگر در طول تمام دوران تحصيل حتی یک اردو هم نتوانسته برود.

- تشکیل گروه‌هایی مثل فرزانگان و پیشتازان و استفاده‌ي خاص افراد این گروه‌ها از امکانات آموزش و پرورش , که متاسفانه افراد این گروه‌ها معمولا همان شاگرد اول‌های مدارس هستند.

- تعدادي از دانش‌آموزان به دلیل وضعیت مالی خوب و رفتن به مدارس خاص ، آینده‌ي تضمین شده‌ای دارند و بسیاری از دانش‌آموزان پر استعداد به دليل وضعيت مالي نا مطلوب امکان رشد ندارند.

- آموزش کار گروهی هم که دیگه نیاز به گفتن ندارد.

- وضعیت تجهیز مدارس هم . . . (بسياري از امثال ما تا دوره‌ي دانشگاه فقط یکی دو بار به آزمایشگاه رفته‌ايم که امکان دست زدن به وسائل را هم نداشتيم)

0
8

✜HANI✜    ۲۸ آبان ۱۳۹۲
عااااااااااااااااااااااااالی بود2000000000

█♠╠ΞறO╣♠█    ۲۸ آبان ۱۳۹۲
ـــــــــــــtnxــــــــــــ



محبوب ترین مقالات تحصیل و یادگیری
بازدید: 1371
نظرات: 59
0
208
بازدید: 1548
نظرات: 128
0
181
بازدید: 1665
نظرات: 102
0
166